Gorąco zapraszamy

Pięć sześć siedem osiem

hotele Lublin, http://noweteledyski.pl/

Jadwiga Zamoyska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Jadwiga z Działyńskich Zamoyska
Ilustracja
Herb
Ogończyk
Rodzina Ogończyk
Data i miejsce urodzenia 4 lipca 1831
Warszawa
Data i miejsce śmierci 4 listopada 1923
Kórnik
Ojciec Tytus Działyński
Matka Gryzelda Celestyna Zamoyska
Mąż

Władysław Zamoyski

Dzieci

Władysław
Maria (1857-1858)
Maria Zamoyska
Witold Zamoyski

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Jadwiga Zamoyska, z domu Działyńska (ur. 4 lipca 1831 w Warszawie, zm. 4 listopada 1923 w Kórniku) – polska działaczka społeczna, służebnica Boża.

Życiorys

Była córką Tytusa Działyńskiego i Gryzeldy Celestyny z Zamoyskich. Pierwsze lata życia spędziła w galicyjskich Oleszycach; od 1838 przebywała w odzyskanym przez ojca Kórniku. Kształciła się w domu pod kierunkiem prywatnych nauczycielek, Wandy Żmichowskiej i Angielki Anny Birt; w 1852 wyszła za mąż za swojego wuja, generała Władysława Zamoyskiego, polityka konserwatywnego związanego z Hotelem Lambert. Przeniosła się do Paryża, towarzyszyła mężowi w podróżach politycznych, m.in. do Turcji i Wielkiej Brytanii. Pozostała we Francji po śmierci męża (1868); zbliżyła się do zakonu oratorian i pod wpływem ich idei tworzenia stowarzyszeń religijnych bez obowiązkowych ślubów zakonnych postanowiła założyć „szkołę życia chrześcijańskiego”.

Swoją ideę mogła zrealizować po śmierci brata Jana Działyńskiego i przejęciu dóbr kórnickich przez jej syna Władysława Zamoyskiego. W 1881 powróciła do Kórnika i w następnym roku założyła „szkołę domowej pracy kobiet”. W 1885 roku, objęta tzw. ustawami bismarckowskimi, została wydalona z Prus jako obywatelka Francji. Przeniosła wówczas szkołę do Lubowli na Spiszu, potem do Kalwarii Zebrzydowskiej, a w 1891 roku do zakopiańskich Kuźnic, które jej syn nabył w 1889 roku na licytacji.

Szkoła Jadwigi Zamoyskiej zyskała poparcie władz kościelnych oraz duże zainteresowanie w społeczeństwie. Program nauczania obejmował przede wszystkim wychowanie religijne i zajęcia praktyczne z szycia, haftu i gotowania, ale także zajęcia z rysunków, literatury, geografii, historii Polski oraz naukę śpiewu. Zamoyska publikowała dzieła o tematyce religijno-wychowawczej, m.in. O wychowaniu (1903), przygotowała także do druku pamiętniki męża Jenerał Zamoyski (ukazały się w sześciu tomach nakładem Biblioteki Kórnickiej w latach 1910–1930). Wiele czasu spędzała w Paryżu, w 1919 wizytowała szkołę w Zakopanem. Ostatnie lata życia spędziła wraz z synem w Kórniku, tam zmarła i została pochowana.

Z małżeństwa z Władysławem Zamoyskim oprócz syna Władysława miała także syna Witolda (1855-1874) i dwie córki: przedwcześnie zmarłą w Anglii Marię (1857-1858)[1] i drugą także Marię (1860-1937).

Proces beatyfikacyjny

W dwudziestoleciu międzywojennym rozprowadzano obrazki z wizerunkiem Jadwigi Zamoyskiej oraz modlitwą za jej wstawiennictwem wydane za zgodą kurii arcybiskupiej w Poznaniu. Sprawę starań o jej beatyfikację propagowało Stowarzyszenie Matki Bożej Dobrej Rady w Kuźnicach[2]. 27 listopada 2012 Kuria Metropolitalna w Poznaniu oficjalnie wszczęła proces beatyfikacyjny Jadwigi Zamoyskiej. Odtąd przysługuje jej tytuł Służebnicy Bożej[3].

Odznaczenia

Przypisy

  1. CD L3 - Maria Zamoyska. Friends Of Hastings Cemetery. [dostęp 2017-08-31].
  2. Błażej Tobolski: Zapomniana Służebnica Boża. Przewodnik Katolicki.
  3. Władysław Chałupka: Jadwiga z Działyńskich Zamoyska – niewiasta mężna, wychowawczyni mądra. Verba Sacra.
  4. Część urzędowa. „Gazeta Lwowska”, s. 1, nr 157 z 19 lipca 1921. 
  5. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 14, 31.

Bibliografia

  • Witold Molik, Jadwiga Zamoyska, w: Wielkopolski słownik biograficzny, Warszawa-Poznań 1981, ​ISBN 83-01-02722-3​.

Linki zewnętrzne

http://mebledzieciece.info.pl, pudełka tekturowe, ortodoncja katowice